Later die avond wilde Helen naar een buurvrouw lopen om haar medicijnen op te halen. Door de regen en de duisternis verloor ze haar evenwicht op een verlaten pad naast de oude groeve. Ze viel in de diepe, droge afwateringsput en kon er niet meer uit klimmen.

« Ik heb geroepen, » zei ze met tranen in haar ogen. « Heel lang. »

Daniel voelde een brok in zijn keel.

Diezelfde middag ging hij naar het huis van zijn moeder om wat kleding op te halen. Binnen viel hem meteen iets op.

Lades stonden open.

Documentenmappen waren doorzocht.

Op de keukentafel lag een envelop met eigendomspapieren.

Toen hij de beveiligingscamera van de voordeur controleerde, zag hij dat Laura en Brian drie dagen eerder meerdere dozen uit het huis hadden gedragen.

Hij kopieerde de beelden en nam ze mee.

Terug in het ziekenhuis vroeg een verpleegkundige voorzichtig:

« Is alles wel in orde binnen de familie? »

Daniel antwoordde eerlijk:

« Dat weet ik niet meer. »

Intussen begonnen buren zich af te vragen waarom Helen al dagen niet op de markt was verschenen. Ze was jarenlang een vertrouwd gezicht geweest. Iedereen kende haar glimlach en haar beroemde gebakken kip.

Een buurvrouw vertelde dat Laura meerdere mensen had gezegd dat haar moeder tijdelijk in Lexington verbleef.

Maar niemand had Helen daar ooit gezien.

Daniel besloot de waarheid niet via geruchten te laten verspreiden. Hij sprak eerst met de lokale politie en overhandigde de camerabeelden, de telefoongegevens en de berichten die Laura hem had gestuurd…………….

Lees verder op de volgende pagina.