“Is dat zo?”

Daniel keek naar Lilia.

“Drie maanden geleden ontmoette ik haar voor het eerst. Niet in een restaurant, niet op een feest en zeker niet omdat ze wist wie mijn familie was.”

Hij pauzeerde.

“Ik ontmoette haar toen ik vermomd als gewone klant een klein buurtcafé binnenliep.”

Een paar gasten lachten ongemakkelijk.

“Ik wilde weten hoe mensen zich gedragen wanneer ze denken dat niemand belangrijk is,” ging Daniel verder. “En Lilia was de enige persoon die die dag een oudere man hielp die zijn portemonnee was kwijtgeraakt.”

Eleonora keek plotseling gespannen.

“Daniel, stop hiermee.”

Maar Daniel ging door.

“Ze betaalde zijn maaltijd met haar laatste geld. Daarna liep ze naar huis omdat ze geen geld meer had voor de bus.”

De kamer werd stil.

Lilia schudde zacht haar hoofd.

“Daniel, je hoeft dat niet te vertellen.”

“Jawel.”

Hij keek haar liefdevol aan.

“Want daarna ontdekte ik iets wat niemand hier weet.”

Eleonora stond langzaam op.

“Wat heb je ontdekt?”

Daniel haalde een kleine envelop uit zijn jas.

“Dat Lilia’s vader ooit voor onze familie heeft gewerkt.”

Een geschokte stilte volgde.

Eleonora werd bleek.

“Dat is onmogelijk.”

Lilia keek haar verbaasd aan.

“Uw zoon heeft mij dat nooit verteld.”

Daniel keek naar zijn moeder.

“Maar jij wist het wel.”

Eleonora zei niets……….

Lees verder op de volgende pagina.