Connor Fairchild keek met trillende handen naar de schermen aan de muur terwijl bestanden één voor één werden verzonden naar nieuwsredacties, federale aanklagers en financiële onderzoeksdiensten.

“Stop dit!” schreeuwde hij.

Maar Abigail Stone bleef roerloos staan.

Kalm.

Alsof chaos slechts een schema was dat precies volgens planning verliep.

Buiten begonnen sirenes dichterbij te komen.

Niet de privébeveiliging van de Fairchilds.

Echte federale agenten.

Echte onderzoeken.

Echte gevolgen.

Voor het eerst in hun levens begrepen de vier jongens hoe angst werkelijk voelde wanneer geld het niet onmiddellijk kon laten verdwijnen.

Ethan zette langzaam een stap achteruit.

“Onze vaders zullen dit oplossen.”

Abigail keek hem aan met een blik die bijna medelijden leek.

“Dat is precies waarom jullie geworden zijn wie jullie nu zijn.”

Niemand antwoordde.

Want diep vanbinnen wisten ze dat ze gelijk had.

Hun hele leven hadden mensen problemen voor hen schoongemaakt.

Docenten die werden betaald om klachten te vergeten.

Politieagenten die rapporten lieten verdwijnen.

Advocaten die slachtoffers intimideerden.

Ouders die elke fout “een vergissing van jonge jongens” noemden.

Maar Amber lag nu op intensive care terwijl zij champagne hadden gedronken.

En zelfs zij konden dat niet meer wegpraten.

Connor probeerde opnieuw controle te krijgen.

“Wat wilt u van ons?”

Abigail liep langzaam naar hem toe.

“De waarheid.”

Hij slikte.

“Het was niet gepland.”

“Begin opnieuw.”

Zijn ogen schoten nerveus naar de anderen.

Marcus keek weg.

Julian zweette zichtbaar.

Ethan fluisterde bijna:

“Connor…”

Maar Abigail onderbrak hem.

“Nee. Laat hem praten.”

Connor ademde zwaar.

“We wilden haar gewoon bang maken.”

Abigail’s gezicht veranderde niet.

“Waarom?”

“Omdat ze ons had afgewezen.”

Die woorden maakten de kamer nog stiller.

Niet woede.

Geen groot drama……………

Lees verder op de volgende pagina.