Tara’s geschreeuw galmde door de nacht.

Niet het soort geschreeuw waarmee ze personeel commandeerde of buren de les las. Dit klonk anders. Paniek. Echte angst.

Ik duwde de oude staldeur open en keek naar de oprit.

Daar stonden drie zwarte auto’s.

Niet de politie.

Niet de nieuwe kopers.

Drie nette wagens, met mannen en vrouwen in zakelijke kleding die rustig uitstapten. Een van hen hield een dikke map onder zijn arm.

Tara stormde de veranda op.

« Wat gebeurt hier? Wie zijn jullie? »

Een grijze man zette zijn bril recht.

« Goedenavond. Mijn naam is Van Dijk. Ik vertegenwoordig de familievertrouwensstichting van wijlen George en Margaret…………..

Lees verder op de volgende pagina.