Hij slikte even.

“Ze vroeg me om hier te komen. Ze zei dat ze je ouders nooit zou kunnen vervangen. Maar ze wilde ook niet dat jij op je afstudeerdag alleen zou staan.”

Mijn ogen vulden zich met tranen.

“Maar waarom ben je gekomen? Na alles wat ik heb gedaan?”

Thomas keek me lang aan.

“Omdat je me misschien hebt weggeduwd. Maar ik ben nooit opgehouden om om je te geven.”

Die woorden braken iets in mij.

Ik begon te huilen.

Niet stilletjes zoals ik de afgelopen maanden had gedaan.

Ik huilde zoals iemand huilt wanneer ze eindelijk niet meer hoeft te doen alsof ze sterk is.

Thomas sloeg zijn armen om me heen.

Voor het eerst sinds de dood van mijn ouders liet ik iemand toe.

Toen gaf hij me de brief.

Ik herkende meteen het handschrift van mijn oma.

Met trillende vingers opende ik hem.

“Mijn lieve meisje,

Als je deze brief leest, heb je je diploma al in handen.

Ik weet dat je vandaag naar andere families hebt gekeken en hebt gedacht: waarom heb ik dat niet meer?

Ik weet dat je je ouders mist.

Ik mis ze ook.

Maar ik wil dat je vandaag niet alleen kijkt naar wie er niet meer is.

Kijk ook naar wie er nog wél is.

Ik kan niet meer zo makkelijk lopen als vroeger. Mijn lichaam wordt zwakker en soms ben ik sneller moe dan ik wil toegeven.

Maar mijn liefde voor jou is nog altijd even sterk.

Je ouders zouden vandaag naast je hebben gestaan.

Ze zouden waarschijnlijk foto’s hebben gemaakt tot je er gek van werd.

Je vader zou iedereen hebben verteld hoe trots hij op je was.

En je moeder zou waarschijnlijk hebben gehuild voordat jij zelfs maar je naam op het podium hoorde.

Dus ga vandaag je diploma halen.

Niet omdat alles goed is.

Maar omdat je ondanks alles bent blijven doorgaan.

En als je na de ceremonie iemand achter je hoort staan, weet dan dat ik hem heb gevraagd om te komen………..

Lees verder op de volgende pagina.