Aller au contenuToen mijn telefoon die avond ging, aarzelde ik voordat ik opnam.
« Hallo? » zei ik nerveus.
Aan de andere kant van de lijn klonk Madisons zachte stem.
« Mevrouw Carter? Het spijt me dat ik zo laat bel. »
Mijn hart sloeg een slag over.
Was er iets gebeurd?
Was Nathan in orde?
« Is alles goed met Nathan? » vroeg ik onmiddellijk.
« Ja, » antwoordde ze snel. « Hij is helemaal in orde. Eigenlijk heeft hij de avond van mijn leven gegeven. »
Ik begreep niet wat ze bedoelde.
« Wat bedoel je? »
Er viel even een stilte.
Toen zei ze iets wat ik nooit had verwacht.
« Ik heb Nathan niet uitgenodigd uit medelijden. »
Ik sloot mijn ogen.
Blijkbaar had ze mijn grootste angst geraden.
« Veel mensen denken dat, » vervolgde ze. « Maar dat is niet waar. »
« Waarom dan wel? » vroeg ik.
Madison haalde diep adem.
« Vorig jaar lag mijn jongere broer maandenlang in het ziekenhuis. Hij had een ernstige ziekte. Hij was bang, eenzaam en depressief. »
Ik luisterde aandachtig.
« Tijdens die periode kwam er elke week een leerling langs om hem gezelschap te houden. Iemand die boeken voorlas, spelletjes speelde en uren met hem praatte. »
Mijn vingers klemden zich rond de telefoon.
« Die leerling was Nathan……….