Niet alleen het onderzoek.

Niet alleen de juridische documenten.

Maar ook een confrontatie die niemand ooit zou vergeten.

Een week later vond in de oude Sint-Michaëlkathedraal een herdenkingsdienst plaats.

Familieleden.

Kennissen.

Zakenpartners.

Iedereen was aanwezig.

Damien zat op de eerste rij.

Wendy naast hem.

Af en toe kneep ze in zijn hand.

Ze genoten zichtbaar van alle aandacht.

Toen de priester begon te spreken, boog Damien zijn hoofd alsof hij werd verteerd door verdriet.

« Vandaag nemen wij afscheid van Eloise Finch… »

Op dat moment gingen achter in de kathedraal de zware deuren langzaam open.

Het geluid galmde door het gebouw.

Iedereen draaide zich om.

Een vrouw stond in de opening.

Langzaam stapte ze naar binnen.

Een litteken liep langs haar wang.

Haar dochter rustte veilig in haar armen.

Naast haar liep Harris Campbell.

De stilte was zo diep dat niemand durfde adem te halen.

Damien werd bleek.

Zijn mond viel open.

Wendy sprong overeind.

« Dat kan niet… » fluisterde ze.

Eloise keek recht naar haar echtgenoot.

Geen angst…………..

Lees verder op de volgende pagina.