Aller au contenuNa afloop nodigde mijn moeder ons uit om even apart te praten in de tuin achter de feestzaal.
« Ik moet iets vragen, » zei ze.
Michael knikte beleefd.
« Toen ik begin twintig was, » begon mijn moeder, « had ik een vriend. Zijn naam was Daniel. We waren verloofd, maar hij kwam om bij een auto-ongeluk voordat we konden trouwen. »
Ze haalde een oude foto uit haar handtas.
Mijn adem stokte.
De man op de vergeelde foto leek inderdaad ongelooflijk veel op Michael.
Michael keek aandachtig.
« Dat is bijzonder, » zei hij zacht.
« Het is niet alleen bijzonder, » zei mijn moeder. « Jullie lijken als twee druppels water op elkaar. »
Michael glimlachte voorzichtig.
« Dat hoor ik wel vaker. Misschien heeft uw vroegere verloofde ergens familie. »
Mijn moeder knikte langzaam, maar haar ogen bleven vol ongeloof.
Ik voelde me steeds schuldiger. Dit toneel was veel groter geworden dan ik ooit had bedoeld.
Tijdens het diner bleef iedereen vragen stellen.
« Hoe hebben jullie elkaar ontmoet? »
« Wanneer gaan jullie trouwen? »
« Waar wonen jullie? »
Gelukkig wist Michael op iedere vraag een geloofwaardig antwoord te geven zonder te overdrijven.
Hij was zo overtuigend dat zelfs ik bijna vergat dat alles gespeeld was.
Later op de avond vroeg mijn vader of Michael met hem een wandeling wilde maken.
Ik raakte in paniek.
Als papa te veel vragen stelde, zou de waarheid misschien uitkomen.
Twintig minuten later kwamen ze lachend terug.
« Je hebt een goede man gevonden, » zei mijn vader trots.
Die woorden deden onverwacht pijn.
Niet omdat ze niet waar waren.
Maar omdat Michael helemaal niet van mij was.
Toen de muziek begon en de gasten gingen dansen, trok Michael mij voorzichtig mee naar de dansvloer.
« Ontspan, » fluisterde hij.
« Ik probeer het. »
« Je familie lijkt vooral te willen dat je gelukkig bent. »
« Nee, » zei ik zacht. « Ze willen vooral dat ik niet alleen ben. »
Hij keek me even aan.
« Dat is niet hetzelfde. »
Zijn woorden bleven in mijn hoofd hangen.
Na de dans liepen we naar buiten om frisse lucht te halen……………