Aller au contenuEnkele uren later stonden Melissa en Kevin samen voor onze voordeur.
Ze zagen er gespannen uit.
« Mam, pap, wat is dit allemaal? » vroeg Melissa terwijl ze met het dossier zwaaide.
Richard nodigde hen uit om te gaan zitten.
« Jullie hebben de laatste pagina gelezen? » vroeg hij.
Kevin knikte.
« Er staat dat een groot deel van ons vermogen in een stichting wordt ondergebracht. En dat een ander deel gebruikt zal worden voor reizen en goede doelen. Dat kan toch niet serieus zijn? »
Richard keek hen rustig aan.
« Het is heel serieus. »
De stilte die volgde voelde eindeloos.
Melissa schudde haar hoofd.
« Waarom zouden jullie dat doen? Dat geld hoort toch uiteindelijk bij de familie? »
Ik haalde diep adem.
« Nee, » zei ik zacht. « Dat geld is van ons. We hebben er ons hele leven hard voor gewerkt. »
Ze keken allebei verbaasd.
Richard vervolgde: « Toen jullie klein waren, hebben we nooit getwijfeld om alles voor jullie te doen. We betaalden jullie studie, hielpen bij de aankoop van jullie eerste auto en stonden altijd klaar als er financiële problemen waren. »
Hij keek van Kevin naar Melissa.
« Maar vorige week gebeurde er iets dat ons diep heeft geraakt. »
Niemand zei iets.
« Jullie spraken niet over onze gezondheid. Jullie vroegen niet of we gelukkig waren. Jullie maakten je alleen zorgen over hoeveel geld er misschien ooit over zou blijven. »
Melissa sloeg haar ogen neer.
Kevin probeerde nog iets te zeggen.
« Zo bedoelden we het niet… »
Richard onderbrak hem niet boos, maar wel beslist.
« Misschien niet. Maar zo klonk het wel. »
Ik pakte een fotoalbum van de kast.
« Willen jullie iets zien? »
Langzaam bladerden we door oude foto’s.
Foto’s van vakanties waarbij we maanden hadden gespaard om jullie mee te kunnen nemen.
Foto’s van schoolfeesten.
Verjaardagen.
Kerstavonden.
Weekendjes weg.
« Op elke foto zien we twee kinderen waarvoor we met liefde alles hebben gedaan, » zei ik. « Nooit hebben we gedacht aan wat wij ervoor terug zouden krijgen. »
Melissa kreeg tranen in haar ogen.
Kevin keek zwijgend naar de foto’s.
Na een tijdje zei Richard:
« De stichting die jullie hebben gezien bestaat inderdaad. Maar ze is niet opgericht om jullie te straffen. »
Ze keken verbaasd op.
« Ze heeft één doel, » vervolgde hij. « Als wij later geld overhouden dat we zelf niet meer nodig hebben, willen we daarmee studiebeurzen financieren voor studenten die hun opleiding anders niet kunnen betalen………….