Aller au contenuFelicity glimlachte alsof ze de situatie volledig onder controle had.
Josephine verstevigde haar greep op de tweeling. Ik zag hoe haar schouders verstijfden. Een jaar geleden had ik haar alleen gelaten. Nu stond ik eindelijk tegenover haar, klaar om alles recht te zetten, en precies op dat moment verscheen de vrouw die ons leven had vernietigd.
« Wat een emotioneel weerzien, » zei Felicity spottend terwijl ze dichterbij kwam.
De twee advocaten naast haar droegen aktetassen.
Mijn maag draaide om.
« Wat wil je? » vroeg ik.
Felicity keek niet eens naar mij. Haar ogen waren gericht op Josephine.
« Ik ben hier om ervoor te zorgen dat niemand domme beslissingen neemt. »
Josephine zei niets.
Ze had geleerd dat stilte vaak krachtiger was dan woorden.
Een van de advocaten stapte naar voren.
« Meneer Bennett, mijn cliënte heeft informatie die mogelijk gevolgen heeft voor eventuele toekomstige voogdijprocedures. »
« Welke informatie? » snauwde ik.
Felicity glimlachte breder.
« Vertel hem maar. »
De advocaat opende een map.
« Tijdens het afgelopen jaar heeft mevrouw Josephine verschillende periodes zonder vaste woonplaats gekend. Ze verbleef in opvangcentra en tijdelijke huisvesting. »
Mijn bloed kookte.
« Dat is omdat ik haar ten onrechte uit mijn leven heb gezet! »
« Misschien, » antwoordde de advocaat koel. « Maar een rechter kijkt naar feiten. »
Josephine keek naar de grond.
Voor het eerst zag ik hoe moe ze werkelijk was.
Niet alleen lichamelijk.
Maar diep vanbinnen.
Ze had een zwangerschap alleen doorstaan.
Een bevalling alleen doorstaan………….