Aller au contenuHij draaide zich naar mij.
“Zullen we gaan?” vroeg hij zacht.
Ik knikte.
We liepen langs hen heen.
Zonder drama.
Zonder geschreeuw.
Gewoon… verder.
Maar net toen we voorbij waren, zei Keith nog:
“Je denkt dat je gewonnen hebt?”
Kyle stopte.
Draaide zich niet eens om.
“Dit was nooit een wedstrijd,” zei hij. “Dit was overleven.”
En toen liepen we weg.
—
Buiten ademde ik diep in.
De lucht voelde lichter.
Alsof iets dat jaren op mijn borst had gelegen… eindelijk weg was.
Kyle zette de boodschappen in de kofferbak en keek naar mij.
“Gaat het?” vroeg hij.
Ik glimlachte.
“Ja,” zei ik. “Nu wel.”
Hij knikte.
En toen, bijna achteloos:
“Zullen we pannenkoeken maken vanavond?”
Ik lachte zacht.
“Met extra siroop?”
Hij grijnsde.
“Altijd.”
En voor het eerst sinds vijftien jaar…
voelde het verleden niet meer als een wond.
Maar als iets dat we hadden overleefd.
Samen.