Aller au contenuMijn hart bonsde zo hard dat ik dacht dat ik flauw zou vallen.
Maya keek angstig tussen ons heen en weer.
“Ben ik doodziek?” fluisterde ze.
Ik greep onmiddellijk haar hand vast.
“Nee, lieverd. Niet praten zo.”
Maar eerlijk gezegd wist ik zelf niet meer wat ik moest geloven.
Dr. Lawson keek naar Maya en glimlachte voorzichtig.
“Maya, zou je even buiten met de verpleegkundige willen wachten? Ik wil eerst iets met je moeder bespreken.”
Ik zag meteen paniek in haar ogen.
“Niet zonder mama.”
Ik stond direct op.
“Wat u ook te zeggen heeft, zegt u waar mijn dochter bij is.”
De dokter aarzelde opnieuw.
Toen knikte hij langzaam.
Hij legde de scanfoto op het lichtpaneel aan de muur.
Mijn maag draaide zich om.
Zelfs zonder medische kennis zag ik de donkere schaduw.
Een vreemde vorm diep in haar buik.
“Er zit een massa in haar buikholte,” zei hij voorzichtig. “Maar… dat is niet het enige.”
Mijn vingers werden ijskoud.
“Wat bedoelt u?”
Hij keek kort naar Maya.
Toen terug naar mij.
“De bloedtesten tonen iets zeer verontrustends.”
De kamer voelde plotseling kleiner.
Ik kon nauwelijks ademhalen.
“Zeg het gewoon.”
De dokter slikte.
“Uw dochter is zwanger.”
De wereld stopte.
Letterlijk.
Alles werd stil behalve het hoge gepiep in mijn oren.
“Nee,” fluisterde ik automatisch. “Nee… dat kan niet.”
Maya werd spierwit………….