Ethan zag mijn blik naar de kleine camera onder de desserttafel gaan. Zonder een seconde te verliezen trok hij voorzichtig de geheugenkaart eruit en stopte die in zijn jaszak, nog voordat iemand anders besefte waarom ik daarheen keek.

De sirenes klonken enkele minuten later. Ambulancepersoneel stormde naar binnen en begon direct met het controleren van mijn toestand. Mijn moeder bleef ondertussen luid huilen en vertelde iedereen dat ik haar zou hebben aangevallen en dat zij zich alleen had verdedigd.

Maar de verpleegkundige keek naar de afdruk van de ijzeren staaf op mijn buik en fronste haar wenkbrauwen.

“Niemand veroorzaakt zo’n verwonding door zomaar te vallen,” zei ze rustig.

Ik werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Ethan reed achter de ambulance aan terwijl Mara bij de politie bleef om haar verklaring af te leggen. Verschillende gasten deden hetzelfde. Wat enkele minuten eerder een feestelijke babyshower was geweest, veranderde in een plaats delict.

In het ziekenhuis leek iedere seconde uren te duren. Artsen onderzochten onze baby zorgvuldig. Ik durfde nauwelijks adem te halen toen een monitor eindelijk weer een regelmatige hartslag liet horen.

“De baby leeft,” zei de arts voorzichtig. “Maar moeder en kind moeten de komende dagen nauwlettend worden geobserveerd.”

Ethan liet zijn hoofd zakken van opluchting. Hij kneep zacht in mijn hand terwijl tranen over zijn wangen liepen.

“Dat is het enige wat telt,” fluisterde hij.

Nog diezelfde avond verschenen twee rechercheurs in mijn ziekenhuiskamer. Ze wilden mijn verklaring opnemen.

Voordat ik iets kon zeggen, kwam Mara binnen met haar laptop…………

Lees verder op de volgende pagina.