Aller au contenuVoordat je verder praat, » zei ik rustig, « lees de brief eerst helemaal uit. »
De balzaal werd muisstil.
Zelfs de obers leken te stoppen met bewegen.
Mijn moeder hield de brief vast alsof het papier plotseling veel zwaarder was geworden.
Haar ogen gleden over de regels.
Eén keer.
Toen nog een keer.
De kleur verdween langzaam uit haar gezicht.
Reinhard stak zijn hand uit.
« Geef hier. »
Maar Ingrid trok de brief naar zich toe.
« Nee. »
Het woord kwam zacht, maar vastberaden.
Voor het eerst die avond keek Reinhard verrast.
« Ingrid? »
Ze antwoordde niet onmiddellijk.
Haar blik bleef op de laatste pagina rusten.
Toen sloot ze haar ogen.
De stilte in de zaal werd bijna ongemakkelijk.
« Wat staat erin? » vroeg Dieter.
Mijn moeder keek op.
« Thomas wist het. »
Reinhard verstijfde.
« Waar heb je het over? »
« Hij wist van de schulden. »
Een zacht gemompel ging door de zaal.
Verschillende gasten wisselden blikken uit.
De bankdirecteur aan tafel keek plotseling erg geïnteresseerd naar de documenten.
« Dat is onzin, » zei Reinhard scherp.
Mijn moeder schudde langzaam haar hoofd.
« Nee. »
Ze hield de brief omhoog.
« Jaren geleden heeft Thomas alles ontdekt. De verborgen leningen. De financiële problemen. De risico’s. »
Reinhard lachte kort.
Maar niemand lachte mee.
Het klonk geforceerd.
Onzeker.
« Een oude brief bewijst niets. »
« Misschien niet, » zei ik.
Ik schoof de andere documenten naar voren.
« Maar deze wel. »
De bankdirecteur nam de map aan.
Hij begon te lezen.
Zijn wenkbrauwen trokken steeds verder samen.
Na enkele minuten sloot hij de map.
Zijn gezicht was ernstig…………..