Brandon zakte op de bank neer.

« Ik wist niet dat het zo erg was. »

Ava keek hem verdrietig aan.

« Je wist genoeg om niets te zeggen. »

Diezelfde middag vertrok Ava definitief.

Ze nam afscheid zonder te schreeuwen en zonder verwijten. Alleen haar oude koffer, twee tassen en een map met documenten gingen mee.

Een vriendin van de universiteit bood haar tijdelijk een logeerkamer aan. Dankzij haar studiebeurs en een kleine noodsubsidie van Ellison University kon Ava haar opleiding toch beginnen.

De eerste maanden waren zwaar.

Ze werkte ‘s avonds in een bibliotheek, gaf bijles in het weekend en volgde overdag colleges. Soms sliep ze maar vier uur per nacht.

Toch voelde ze zich voor het eerst vrij.

Niemand vergeleek haar nog met Brandon.

Niemand vertelde haar dat ze minder waard was.

Aan het einde van haar eerste semester behaalde ze uitstekende resultaten. Haar professor nodigde haar zelfs uit om mee te werken aan een onderzoeksproject.

Ondertussen probeerden haar ouders meerdere keren contact op te nemen.

De eerste berichten negeerde ze.

Later stuurde haar moeder een eenvoudige tekst.

« Ik mis je. »

Ava antwoordde pas weken later.

« Ik wens jullie het beste. Maar vertrouwen kost tijd…………

Lees verder op de volgende pagina.