Aller au contenu“U bent Margaret,” fluisterde ze.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Hoe weet je mijn naam?”
Ze keek naar de grond.
“Mijn vader vertelde me dat ik u nooit mocht opzoeken.”
Ik kon nauwelijks ademhalen.
“Wie was je vader?”
Ze keek me recht aan.
“Greg.”
Op dat moment leek de wereld opnieuw stil te vallen.
Maar Emma was nog niet klaar.
Ze deed een stap opzij en zei:
“Kom binnen. Er is iets wat mijn vader mij vlak voor zijn dood heeft gevraagd om aan u te geven.”
Ik keek haar verbijsterd aan.
“Vlak voor zijn dood?”
Emma knikte.
“Hij wist dat hij misschien niet lang meer zou leven.”
Toen haalde ze een kleine houten doos uit een kast.
En op het deksel stond mijn naam.
Margaret.
Ik wist op dat moment dat het briefje in de kist nog maar het begin was geweest.