Aller au contenuNog één waarop ze naar buiten wees terwijl de zon opkwam achter het ziekenhuisraam.
Emily keek verbaasd op.
« Ik begrijp het niet… »
Michael glimlachte verdrietig.
« De verpleegkundige van de afdeling vertelde ons dat onze vader steeds vroeg of iemand foto’s wilde maken. »
Emily’s ogen werden groot.
« Waarom? »
Daniel keek naar haar.
« Omdat hij zei dat hij eindelijk iemand had gevonden die niet naar hem keek alsof hij een rekening of een erfenis was. »
Emily voelde een brok in haar keel ontstaan.
Daniel haalde een gevouwen brief uit zijn jaszak.
« Dit was voor jou. »
Met trillende vingers nam Emily de brief aan.
Ze herkende meteen het onvaste handschrift van meneer Carter.
Ze opende hem langzaam.
« Lieve Emily, »
« Als je dit leest, ben ik waarschijnlijk eindelijk weer bij mijn vrouw. »
« Maak je geen zorgen, oud worden was nooit het moeilijke deel. »
« Eenzaam zijn was dat wel. »
Emily voelde haar ogen vochtig worden.
« Mijn zonen zijn geen slechte mannen. »
« Ze zijn alleen druk geworden. Het leven doet dat soms met mensen. »
« Maar jij… »
« Jij gaf een oude man iets terug waarvan ik dacht dat ik het kwijt was. »
« Tijd. »
« Je bleef zitten wanneer je naar huis had kunnen gaan. »
« Je luisterde wanneer niemand meer luisterde. »
« Je behandelde mij alsof ik nog steeds iemand was. »
Emily moest stoppen met lezen.
Een traan gleed langs haar wang.
De hele ruimte bleef stil.
Na enkele seconden keek ze weer naar beneden.
« Dus ik laat je geen fortuin na. »
« Geen grote cheque…………….