Nick begon te klagen.

— Ik ben uitgeput.

— Mijn baas verwacht te veel.

— Ik kan dit niet aan.

Ik knikte begripvol. — Dat is hoe het voelt, Nick. Elke dag. Met twee baby’s.

Hij begon later thuis te komen. Soms rook hij naar bier. Soms naar excuses.

Het huis bleef rommelig. De baby’s huilden nog steeds.

Maar deze keer… deed ik niets extra’s.

Geen was. Geen opruimen. Geen redden.

Op een avond barstte hij los.

— Wat is er mis met jou?! schreeuwde hij.

— Zie je niet dat ik verdrink?!

Ik keek hem kalm aan terwijl ik een baby voedde. — Nu begrijp je het.

— Jij doet dit expres!

— Nee, zei ik zacht.

— Jij leeft nu gewoon het leven dat je mij beloofd had.

Dat was het moment waarop hij begreep dat hij de controle kwijt was.

Twee maanden later vroeg hij of we konden “praten”.

— Misschien… misschien moeten we een nanny nemen, zei hij.

— Of jij weer minder gaan werken.

Ik schudde mijn hoofd. — Nee, Nick. Mijn carrière is niet onderhandelbaar.

— Maar ik kan dit niet volhouden…………

Lees verder op de volgende pagina.