Ik keek hem lang aan. Niet boos. Niet verdrietig. Gewoon… helder.

Nick leek mijn stilte te verwarren met overgave. Hij leunde achterover op de bank, zichtbaar opgelucht, alsof hij de strijd al gewonnen had.

De volgende ochtend schonk ik koffie in, zette zelfs toast op tafel. Nick keek verbaasd.

— Je ziet er rustig uit, zei hij voorzichtig.

Ik glimlachte. — Ik heb erover nagedacht. Je hebt gelijk.

Zijn ogen lichtten op. — Echt?

— Ja. Ik ga mijn baan opzeggen. Maar… aan één voorwaarde.

Hij grijnsde. — Natuurlijk. Wat je maar wilt.

Ik nam een slok koffie en zei rustig: — Jij wordt vanaf vandaag de kostwinner. Volledig. Alles wat ik nu betaal — hypotheek, verzekeringen, kinderopvang, boodschappen, studieleningen — wordt jouw verantwoordelijkheid.

Zijn glimlach bevroor. — Wat bedoel je?

— Precies wat ik zeg. Als ik thuisblijf, neem jij mijn financiële rol over. Zoals jij zegt: niets zal veranderen.

— Maar… jij verdient drie keer zoveel als ik, stamelde hij.

— Klopt. Daarom heb ik ook alles betaald. Tot nu.

Hij lachte nerveus. — Dat is niet realistisch.

Ik haalde mijn schouders op. — Oh? Maar ik moet wel realistisch zijn door mijn carrière op te geven?

Hij zweeg.

— Er is meer, vervolgde ik.

— We maken een schema. Jij werkt fulltime. Ik zorg voor de kinderen tussen negen en vijf. Daarna verdelen we alles: nachtvoedingen, huishouden, doktersafspraken. Gelijk. Zoals je had beloofd.

— Dat is belachelijk, zei hij scherp.

— Jij bent de moeder.

Ik legde mijn kopje neer. — En jij bent de vader.

Diezelfde middag belde ik mijn leidinggevende.

Niet om ontslag te nemen.

Maar om mijn contract uit te breiden.

De weken daarna veranderde alles.

Ik werkte meer uren. Nam extra diensten aan. Mijn inkomen steeg. En met dat inkomen opende ik een aparte rekening. Alleen op mijn naam……………

Lees verder op de volgende pagina.