Aller au contenuProbeerde overeind te komen.
Probeerde te kruipen.
Maar seconden later klikten de handboeien om zijn polsen.
“Derek Vaughn,” zei één van de agenten, “u bent aangehouden wegens poging tot moord, vervalsing van medische documenten, mishandeling en verdenking van betrokkenheid bij meerdere open onderzoeken.”
Derek keek rond alsof hij wakker werd uit een droom.
“Nee…”
Zijn ogen vulden zich met paniek.
“Dit klopt niet…”
Toen keek hij naar Lauren.
Recht naar haar.
En fluisterde:
“Waar is de tas?”
Lauren zei niets.
Ze keek hem alleen aan.
En plotseling begreep Derek iets.
Kiara had gewonnen.
Niet omdat ze sterker was.
Niet omdat ze groter was.
Maar omdat ze eindelijk had besloten bang te zijn…
en toch door te gaan.
Achter hen begon de monitor in kamer 314 plotseling sneller te piepen.
Lauren draaide zich onmiddellijk om.
“Kiara!”
Iedereen keek naar de monitor.
Hartslag steeg.
Zuurstof steeg.
De verpleegkundigen begonnen te bewegen.
Lauren rende naar binnen.
Kiara’s vingers bewogen.
Heel klein.
Heel langzaam.
Toen openden haar ogen zich een paar millimeter.
Lauren boog zich dichterbij.
“Kiara?”
Tranen liepen langs Kiara’s wangen.
Haar lippen bewogen zwak.
Lauren bracht haar oor dichterbij.
En hoorde drie woorden:
“Is hij weg?”