Aller au contenuSveta pakte de telefoon rustig uit Andrey’s hand.
« Goedemiddag, Tamara Ivanovna, » zei ze beheerst. « Ja, we hebben het slot vervangen. Dat hebben we gedaan omdat iemand zonder onze toestemming onze sleutels heeft meegenomen. »
Aan de andere kant van de lijn klonk een verontwaardigde stem.
« Hoe durf je? Ik ben zijn moeder! Ik heb alleen aan jullie veiligheid gedacht! »
Sveta liet haar niet uitspreken.
« Veiligheid begint met respect voor grenzen. Dit is ons huis. Niemand neemt onze sleutels zonder toestemming, zelfs familie niet. »
Tamara Ivanovna hing boos op.
Andrey zuchtte diep.
« Dit gaat een groot familieconflict worden. »
« Nee, » antwoordde Sveta kalm. « Niet ik heb dit conflict veroorzaakt. Degene die onze privacy niet respecteert, heeft dat gedaan. »
Die avond bleef het stil in huis. Maar de volgende ochtend ging de deurbel.
Tamara Ivanovna stond voor de deur met een strenge blik en een handtas stevig tegen zich aangedrukt.
« Laat me binnen. »
Sveta keek haar rustig aan.
« Waarom? »
« Ik moet met mijn zoon praten. »
« Dat kan ook hier. »
« Ik ga niet op de galerij staan praten! »
Sveta deed de deur slechts een klein stukje verder open……………