Aller au contenuEvelyn voelde tranen opkomen.
Onderaan de brief stond nog een verzoek.
« Beloof me dat je geen beslissingen neemt uit medelijden. Kies alleen voor liefde, eerlijkheid en respect. Als Michael ooit echt geneest, zal hij dat alleen doen door de waarheid onder ogen te zien. »
De oude advocaat gaf haar daarna een tweede verzegelde envelop.
« Die mocht ik alleen overhandigen nadat u de eerste had gelezen. »
In de tweede envelop zaten medische documenten en een brief van Clara’s behandelend arts. Daarin stond dat haar ziekte niet voorkomen had kunnen worden. Niemand had schuld aan haar overlijden.
Evelyn begreep meteen waarom Clara dit had bewaard.
Michael had zichzelf al die jaren onterecht verantwoordelijk gehouden.
Die avond kwam Michael thuis met boodschappentassen. Hij glimlachte voorzichtig.
« Ik heb je favoriete taart meegenomen. »
Maar Evelyn zag de vermoeidheid achter zijn glimlach.
« Michael, » zei ze rustig, « we moeten praten. »
Ze legde de brieven op tafel.
Zijn gezicht werd bleek.
« Waar heb je die gevonden? »
« Clara heeft ze voor mij achtergelaten. »
Hij ging langzaam zitten en verborg zijn gezicht in zijn handen.
« Ik wist niet dat ze dit had gedaan. »
Na een lange stilte begon hij te vertellen.
Sinds Clara’s overlijden had hij iedere dag gedacht dat hij haar had kunnen redden als hij eerder had aangedrongen op extra onderzoeken. Hoewel artsen hem meerdere keren hadden uitgelegd dat niemand haar ziekte had kunnen stoppen, bleef hij zichzelf verwijten maken.
« Toen ik jou bleef bezoeken, » zei hij, « zocht ik eigenlijk geen nieuwe liefde. Ik zocht een manier om mijn herinneringen niet kwijt te raken………