Aller au contenuBinnenin zat een onbekend flesje zonder etiket.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Ik pakte het niet verder vast, maar maakte er een foto van met mijn telefoon.
Toen hoorde ik Daniel vanuit de gang roepen.
“Emily, we moeten gaan!”
Ik stopte het zakje in een aparte tas en rende naar buiten.
In het ziekenhuis werden Lucas onmiddellijk onderzocht. De kinderarts bekeek de rode plekjes aandachtig en stelde ons verschillende vragen.
“Wanneer heeft u deze voor het eerst gezien?”
“Vanavond.”
“Zijn ze eerder verschenen na het baden?”
Ik keek naar Daniel.
“Hij huilt altijd tijdens het baden wanneer mijn schoonmoeder hem wast.”
De arts fronste.
“En gebeurt dat nooit wanneer u hem zelf in bad doet?”
“Niet op deze manier.”
Hij onderzocht Lucas opnieuw.
“Voorlopig kan ik niet zeggen wat de oorzaak is. Maar deze huidafwijkingen moeten serieus worden onderzocht. Geef hem voorlopig geen producten die u niet kent.”
Ik vertelde hem over het flesje dat ik in de badkamer had gevonden.
Zijn uitdrukking veranderde onmiddellijk.
“Hebt u het meegenomen?”
Ik gaf hem de foto en vertelde waar ik het zakje had gevonden.
“Laat het voorlopig met rust. We kunnen het eventueel laten onderzoeken.”
Een verpleegkundige nam Lucas mee voor aanvullende controles.
Ik voelde me machteloos.
Toen kwam de arts terug.
“Er is goed nieuws. Op dit moment zien we geen aanwijzingen voor een ernstig intern probleem. Maar de huidreactie kan door irritatie of blootstelling aan een bepaalde stof zijn veroorzaakt. We moeten uitzoeken waaraan hij is blootgesteld.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Dus ik heb mijn eigen baby maandenlang aan iemand toevertrouwd zonder te weten wat er gebeurde.”
Daniel pakte mijn hand.
“Dit is niet jouw schuld.”
Maar diep vanbinnen voelde ik iets anders.
Schuld.
En woede.
Toen we later die avond thuiskwamen, stond Margaret voor onze deur.
Ze had blijkbaar al van Daniel gehoord dat we naar het ziekenhuis waren gegaan.
“Hoe gaat het met mijn kleinzoon?”
Ik keek haar recht aan.
“Wat heb je hem tijdens het baden gegeven?”
Ze verstijfde………….