« Ja. »

Maar ik vertelde haar niet dat ik al een plan had.

Nog voordat wij in het vliegtuig stapten, had ik mijn advocaat gebeld via de ambassade. Hij kreeg meteen opdracht om alle eigendomsdocumenten juridisch te laten blokkeren zodat niemand iets kon verkopen of overschrijven zonder mijn persoonlijke aanwezigheid.

Daarnaast waarschuwde hij de notaris en het kadaster.

Ryan wist daar niets van.

Hij dacht dat hij iedereen te slim af was.

Volgens een buurvrouw reed hij twee dagen later trots onze straat in. Mijn ouders zaten naast hem in de auto. Ze waren ervan overtuigd dat ik nog dagenlang in Portugal vastzat.

Ryan stapte lachend uit.

« Nu is alles eindelijk opgelost, » hoorde de buurvrouw hem zeggen.

Hij liep zelfverzekerd naar de voordeur.

Hij haalde een sleutel uit zijn zak.

Maar toen hij de deur opende…

Bleef hij stokstijf staan.

Mijn kinderen zaten op de bank televisie te kijken.

Ik zat aan de eettafel met een kop koffie.

Naast mij zaten mijn advocaat en twee politieagenten.

Niemand zei iets.

Ryan keek alsof hij een geest zag.

« Hoe… » stamelde hij.

« Dat is onmogelijk. »

Ik zette rustig mijn kopje neer.

« Welkom thuis, Ryan. »

Mijn advocaat schoof een map naar voren.

« Voordat u iets zegt, » zei hij kalm, « raad ik u aan deze documenten eerst te bekijken. »

Ryan bladerde zenuwachtig.

Zijn gezicht verloor langzaam alle kleur…………..

Lees verder op de volgende pagina.