“Wat doet zij hier?” fluisterde ik.

Evan volgde mijn blik.

Zijn gezicht werd onmiddellijk bleek.

Heel even zag ik iets in zijn ogen wat ik nog nooit eerder bij hem had gezien.

Angst.

Maar het was binnen een seconde verdwenen.

Zijn gezicht verstrakte.

“Negeer haar,” zei hij.

“Heb jij haar uitgenodigd?”

“Natuurlijk niet.”

Hij wenkte snel een van zijn vrienden en fluisterde iets in zijn oor. De man liep meteen naar Vanessa toe.

Maar Vanessa stapte opzij.

Ze liep rechtstreeks naar ons.

Steeds meer gasten begonnen om te kijken.

“Evan,” riep ze.

Hij antwoordde niet.

“Vanessa, je moet weggaan,” zei ik toen ze dichterbij kwam.

Ze keek nauwelijks naar mij. Haar ogen bleven op Evan gericht.

“Je hebt het haar niet verteld.”

Evan balde zijn kaak.

“Ga weg.”

Ik voelde irritatie opkomen.

Dit was mijn trouwdag.

Maandenlang had ik alles gepland. Ik wilde niet dat zijn ex-verloofde mijn dag zou verpesten.

Ik stapte tussen hen in.

“Ik weet niet wat er tussen jullie is gebeurd, maar dit is mijn bruiloft. Je moet nu vertrekken.”

Vanessa keek me eindelijk recht aan.

Maar ze zag er niet boos uit.

Ze zag er bang uit.

“Ik ben hier niet om je bruiloft te verpesten,” zei ze zacht.

“Je verschijnt in een rode jurk en confronteert de bruidegom. Dat klinkt niet bepaald overtuigend…………

Lees verder op de volgende pagina.