De stilte die volgde was vernietigend.
Zelfs Garrett wist dat er niets meer te verdedigen viel.
Mijn vader keek hem nog enkele seconden aan voordat hij zich naar mij draaide.
« Kom mee naar huis, Claire. »
Ik keek nog één keer naar de deur van Ethans kamer.
Daarachter lag mijn kleine jongen.
Mijn wereld.
En niets zou hem ooit terugbrengen.
De begrafenis vond plaats vier dagen later.
Het regende vanaf de vroege ochtend.
Alsof zelfs de hemel afscheid nam.
Honderden mensen kwamen opdagen.
Vrienden.
Familie.
Collega’s uit het ziekenhuis.
Mensen die Ethan slechts één keer hadden ontmoet maar zijn glimlach nooit waren vergeten.
Garrett stond vooraan.
Hij huilde.
Maar elke traan die ik zag voelde leeg.
Te laat.
Veel te laat.
Toen de ceremonie voorbij was, liep een vrouw aarzelend naar mij toe.
Ze was begin dertig.
Donker haar.
Rode ogen.
En een gezicht dat ik onmiddellijk herkende.
Melissa.
De vrouw uit het bericht.
Mijn spieren spanden zich aan.
« Claire, » fluisterde ze. « Het spijt me. »
Ik zei niets.
Ze keek naar de grond.
« Ik wist niet dat hij getrouwd was toen we elkaar ontmoetten. »
Ik bleef zwijgen.
« Toen ik de waarheid ontdekte, wilde ik vertrekken. Maar hij vertelde me dat jullie al uit elkaar waren. »
Nog een leugen van Garrett.
Eén van de honderden.
Melissa veegde haar tranen weg………..

Lees verder op de volgende pagina.