Aller au contenuDe volgende ochtend belde Audrey haar advocaat.
Binnen enkele uren bevestigde hij wat zij al wist.
« Juridisch gezien bent u de enige eigenaar van de woning. Niemand anders heeft het recht u de toegang te ontzeggen. »
Nog diezelfde middag stond een erkende slotenmaker samen met Audrey en haar advocaat voor het huis.
De nieuwe sloten die Patrick had geplaatst, werden verwijderd.
Daarna werden opnieuw sloten geïnstalleerd.
Dit keer kreeg alleen Audrey de sleutels.
De beveiligingscodes werden gewijzigd.
De garagecodes eveneens.
Ook het alarmsysteem werd volledig opnieuw ingesteld.
Vervolgens begon Audrey rustig alle persoonlijke bezittingen van Patrick te verzamelen.
Zijn kleding.
Zijn camera’s.
Zijn computer.
Zijn sportuitrusting.
Alles werd zorgvuldig ingepakt in genummerde verhuisdozen.
Niets werd beschadigd.
Niets werd weggegooid.
Alles werd opgeslagen in een beveiligde opslagruimte waarvoor een maand vooruit werd betaald.
Daarna liet Audrey via haar advocaat een officiële brief bezorgen.
Daarin stond eenvoudig:
« Uw persoonlijke eigendommen bevinden zich in een beveiligde opslag. U kunt deze uitsluitend ophalen op afspraak. U hebt geen toestemming meer om de woning te betreden. »
Vier dagen later landde Patrick op de luchthaven.
Onderweg naar huis glimlachte hij tevreden.
Hij verwachtte dat Audrey inmiddels wel tot bedaren was gekomen.
Waarschijnlijk zou ze zich zelfs verontschuldigen omdat ze volgens hem « overdreven » had gereageerd.
Maar toen hij zijn sleutel in het slot stak, gebeurde er niets.
Hij probeerde opnieuw.
Nog steeds niets.
Hij belde Audrey.
Geen antwoord.
Toen zag hij de envelop die tussen de deur en de mat zat.
Hij las de brief…………….