Toen de zon langzaam opkwam boven de uitgestrekte woestijn van Nevada, zaten Eli en ik veilig in de cabine van de vrachtwagen. De chauffeur, een vriendelijke man genaamd Robert, had direct begrepen dat er iets ernstig mis was. Hij gaf Eli een warme deken, zette de verwarming hoger en reed naar het dichtstbijzijnde benzinestation waar ook een kleine hulppost was.

Daar belde hij de hulpdiensten. Binnen korte tijd arriveerden agenten en een ambulance. Een verpleegkundige onderzocht Eli zorgvuldig. Gelukkig had hij alleen een lichte bult op zijn voorhoofd en geen ernstige verwondingen. Ik vertelde de politie precies wat er was gebeurd, zonder iets te overdrijven. Ik beschreef hoe mijn ouders onze spullen hadden afgenomen, hoe ze ons midden in de nacht hadden achtergelaten en dat Eli’s inhaler onder de auto terechtkwam voordat ze wegre­den……………

Lees verder op de volgende pagina.