Aller au contenuClaire keek Liam enkele seconden zwijgend aan. Haar gezicht bleef kalm, terwijl hij verwachtte dat ze zou huilen, smeken of woedend zou worden.
In plaats daarvan verscheen er een kleine glimlach op haar gezicht.
« Waarom lach je? » vroeg Liam geïrriteerd.
« Gewoon omdat jij denkt dat je alles hebt gewonnen, » antwoordde Claire rustig.
Liam rolde met zijn ogen.
« Ik heb gewonnen. Victoria heeft het huis gekocht. Ik krijg mijn zoon. Jij hebt niets. »
Hij draaide zich om en liep naar de deur.
« Laat de scheidingspapieren maar tekenen. Mijn advocaat neemt binnenkort contact met je op. »
Toen hij vertrok, keek Claire naar haar slapende tweeling. Ze streek zachtjes over hun kleine handjes.
« Maak je geen zorgen, » fluisterde ze. « Mama gaat alles oplossen. »
De volgende ochtend werd de rust in het grote landhuis abrupt verstoord.
Susan zat aan de ontbijttafel terwijl Victoria trots plannen maakte voor een groots verlovingsfeest.
Plotseling ging de deurbel.
Een minuut later stormde de huishoudster naar binnen.
« Mevrouw Sterling… er staan politieagenten en juridische vertegenwoordigers voor de deur. »
Iedereen keek verbaasd op.
« Politie? » vroeg Victoria.
Nog voordat iemand kon reageren, verschenen twee agenten samen met een gerechtsdeurwaarder in de hal.
« Goedemorgen, » zei de deurwaarder professioneel. « Wij zijn hier om een officieel eigendomsgeschil af te handelen. »
Liam fronste.
« Er moet een vergissing zijn. »
De deurwaarder schudde zijn hoofd.
« Nee, meneer. Volgens de officiële documenten is deze woning eigendom van mevrouw Claire Sterling. »
De kleur verdween uit Victoria’s gezicht……….