Aller au contenuZe glimlachte niet.
Ze voelde ook geen overwinning.
Alleen rust.
Tien jaar lang had ze geprobeerd haar huwelijk te redden zonder ruzie te maken. Ze had zichzelf steeds overtuigd dat overwerken, afstand en geheimzinnigheid tijdelijk waren.
Nu wist ze beter.
Ze verliet rustig de luchthaven.
Onderweg naar haar auto zette ze haar telefoon op stil.
Binnen enkele minuten verschenen tientallen gemiste oproepen.
Eerst Jack.
Daarna Carol.
Vervolgens Ashley.
Niemand kreeg antwoord.
Die avond zat Megan alleen op haar terras.
De zon zakte langzaam achter de bomen terwijl haar telefoon opnieuw afging.
Deze keer nam ze wel op.
« Waarom doe je dit? » riep Jack.
Megan bleef enkele seconden stil.
« Ik doe niets, Jack. Ik heb alleen de waarheid geaccepteerd. »
« Je begrijpt het niet. »
« Leg het me dan uit. »
Aan de andere kant bleef het stil.
Hij wist dat er geen verklaring bestond voor wat ze met eigen ogen had gezien.
Na een lange stilte zei hij zacht:
« Het spijt me. »
Megan sloot haar ogen……………