De volgende ochtend werd ik wakker met het gevoel dat de afgelopen 24 uur een vreemde droom waren geweest.

Twee honderd miljoen dollar.

Zelfs in mijn hoofd klonk het nog onwerkelijk.

Naast mij lag Ethan nog te slapen, één arm over mijn middel alsof hij bang was dat ik midden in de nacht zou verdwijnen. Ik bleef een paar seconden naar hem kijken.

Gisteravond had hij niet gevraagd om een sportwagen.

Niet om een groter huis.

Niet om geld.

Hij had alleen gevraagd:

“Beloof me dat we hierdoor niet veranderen.”

Ik had hem beloofd dat we dat niet zouden doen.

Maar nog voordat ik uit bed stapte, ging mijn telefoon af.

Madison.

Daarna Brad.

Daarna weer Madison.

Toen een bericht van Ethan’s moeder.

Daarna zijn oom.

Daarna zijn neef.

Mijn maag draaide zich om.

Ik liet Ethan de berichten zien.

Hij zuchtte diep.

“Ze weten het.”

Ik knikte langzaam.

Nog voordat we konden reageren, werd er op de voordeur geklopt.

Niet één keer.

Drie harde kloppen.

Ethan keek naar het raam.

“Je maakt een grap.”

Ik liep voorzichtig naar de deur en keek door het kijkgaatje.

Madison.

En Brad.

Natuurlijk.

Brad stond daar al te glimlachen in een strak overhemd alsof hij een zakenpresentatie kwam geven.

Ik deed de deur niet open………………

Lees verder op de volgende pagina.