Mijn hart sloeg sneller.
Mijn grootvader was al twaalf jaar dood.
Voor zover ik wist, had hij bijna niets nagelaten.
Mijn vader had altijd gezegd dat opa na zijn dood schulden had achtergelaten en dat er geen erfenis was geweest.
Maar de volgende ochtend kwam Samuel Grayson naar mijn ziekenhuiskamer.
Hij was een lange man van ongeveer zeventig jaar oud, met zilvergrijs haar en een leren aktetas.
Hij keek me enkele seconden zwijgend aan.
‘Jij lijkt precies op je grootvader.’
‘U kende hem?’
‘Heel goed.’
Hij ging zitten.
‘En ik kende ook je vader.’
Ik voelde onmiddellijk spanning in mijn lichaam.
Samuel legde een map op tafel.
‘Twaalf jaar geleden kwam je grootvader bij mij met een opdracht. Hij wist dat zijn gezondheid achteruitging en dat hij zijn familie niet volledig vertrouwde.’
Ik keek naar Wyatt.
‘Wat heeft hij gedaan?’
Samuel opende de map.
‘Hij heeft een nieuw testament opgesteld.’
Ik voelde mijn keel droog worden.
‘Waarom wist niemand daarvan?’
‘Omdat hij ervoor zorgde dat niemand het wist.’
Samuel schoof een document naar me toe.
‘Volgens dit testament zou het grootste deel van zijn vermogen naar jou gaan zodra je vijfentwintig werd.’
Ik staarde hem aan.
‘Maar ik heb niets gekregen.’
‘Precies.’
Wyatt boog zich naar voren.
‘Hoeveel geld hebben we het over?’
Samuel antwoordde rustig:
‘Genoeg om de familieverhoudingen voor altijd te veranderen.’
Hij vertelde dat mijn grootvader niet alleen geld had nagelaten.
Er waren aandelen, verschillende eigendommen en een aanzienlijk belang in een bedrijf dat inmiddels vele malen meer waard was geworden.
Maar er was één belangrijke voorwaarde.
Ik moest vijfentwintig worden én zelfstandig over mijn erfenis kunnen beschikken.
Mijn vijfentwintigste verjaardag was bijna een jaar geleden.
‘Waarom heb ik dan nooit iets gehoord?’
Samuel keek me recht aan.
‘Omdat iemand het testament heeft verborgen.’
Op dat moment ging de deur open.
Een rechercheur kwam binnen.
Aaron Beckett.
Hij keek naar Samuel en daarna naar mij.
‘We hebben nieuws.’
Hij legde enkele foto’s op tafel.
Op de eerste foto stond mijn vader.
Op de tweede stond mijn moeder.
Op de derde stond Melanie.
Maar de vierde foto maakte mijn hart sneller.
Het was de oude man die ik achter het raam had gezien.
‘We hebben hem gevonden,’ zei Beckett.
‘Wie is hij?’
De rechercheur keek naar Samuel.
Samuel antwoordde:
‘Zijn naam is Harold Mason.’
Ik kende die naam niet.
Beckett ging verder.
‘Harold werkte jarenlang voor je grootvader. Hij was zijn financieel beheerder.’
Ik voelde een koude rilling over mijn rug.
‘Waarom was hij in het huis van mijn ouders?’
‘Omdat hij daar al weken onderzoek deed.’
Samuel opende zijn aktetas opnieuw.
‘Harold vermoedde dat je vader documenten uit het kantoor van je grootvader had meegenomen.’
Mijn vader had dus niet alleen mijn erfenis verborgen.
Hij had geprobeerd te voorkomen dat ik ooit zou ontdekken dat die bestond.
Maar waarom?
Beckett schoof een USB-stick naar Wyatt.
‘Dit hebben we gevonden bij Harold.’
Wyatt keek hem aan.
‘Wat staat erop?’
‘Beveiligingsbeelden.’
Mijn hart begon te bonzen.
Beckett zette zijn laptop aan.
Op het scherm verscheen het huis van mijn ouders.
De beelden waren van drie dagen vóór de aanval.
Mijn vader kwam de woonkamer binnen.
Hij droeg een doos……..

Lees verder op de volgende pagina.