Aller au contenuDamian voelde hoe al het geluid in de kamer verdween.
Niet echt.
De glazen rinkelden nog steeds ergens buiten de privéruimte. Bestek tikte tegen porselein. Mensen praatten. Maar in zijn hoofd bleef alleen die ene zin hangen.
The girl is easier to reach than he is.
Sophie zat nog steeds geconcentreerd een servet te vouwen alsof de wereld niet net onder hun voeten was opengebroken.
Marielle keek op van haar telefoon. Voor het eerst sinds hij haar vijftien jaar geleden uit dat brandende gebouw had gedragen, zag Damian angst in haar ogen.
Echte angst.
“Laat me het zien,” zei hij.
Zonder iets te zeggen schoof ze de telefoon naar hem toe.
Hij las het bericht één keer.
Toen nog een keer.
Zijn gezicht veranderde niet.
Maar zijn hand sloot zich langzaam tot een vuist.
“Hoeveel mensen weten dat ik hier ben?” vroeg hij.
Marielle keek naar haar veiligheidschef.
“Alleen mijn team.”
“En wie wist dat ik vijftien jaar geleden in dat gebouw was?”
Ze antwoordde niet meteen.
Want ze wist het antwoord al.
Bestuursleden.
Investeerders.
Drie leidinggevenden.
En haar ex-zakenpartner Victor Hale.
De man die tijdens het onderzoek had gezworen dat de brand een ongeluk was………….