Aller au contenu« Jij ook? »
Hij slikte.
« Nee, » zei hij. « Niet hierover. »
Later die middag ging zijn telefoon.
Een onbekend nummer.
« Hallo? »
Een paar seconden bleef het stil.
Toen hoorde hij een zachte vrouwenstem.
« Praat ik met Javier Morales? »
« Ja. »
« Mijn naam is Hannah Reed. Ik werk op St. Catherine’s als onderwijsassistente. »
Javier ging rechtop zitten.
« Wat is er? »
Ze zweeg even.
Toen fluisterde ze:
« Ik denk dat ik iets heb gezien. »
Zijn hart begon sneller te slaan.
« Wat bedoelt u? »
« Ik wil dit niet via de telefoon bespreken. »
« Zeg me gewoon wat u hebt gezien. »
Hij hoorde haar ademhalen.
« Vorige week was ik kopieën aan het maken. Ik liep langs Patricia’s klas toen de kinderen buiten waren voor pauze. »
Javier kneep zijn hand om de telefoon.
« En? »
« Ik zag Lucy in de klas staan. »
Zijn adem stokte.
« Ze stond naast haar bureau. Ze huilde. »
Zijn vingers werden koud.
« Patricia stond vlak voor haar. »
Stilte.
« Wat deed ze? »
Opnieuw stilte.
Toen:
« Ze greep Lucy hard bij haar arm. »
Javier sloot zijn ogen.
Hij voelde zijn hartslag in zijn slapen bonzen.
« Waarom heeft u niets gezegd? »
Aan de andere kant begon Hannah bijna te huilen.
« Omdat ik bang was. »
Hij zei niets.
« De school beschermt mensen die al lang daar werken, » vervolgde ze zacht. « Iedereen weet dat Patricia streng is. Maar mensen zeggen altijd dat kinderen overdrijven. »
« Waarom belt u nu? »
Hannah zweeg een paar seconden.
Toen zei ze:
« Omdat ik gisteren Lucy zag. »
Zijn adem stokte.
« Ze liep door de gang toen Patricia uit een klaslokaal kwam. »
Javier kneep zijn ogen dicht.
« Lucy kromp ineen. »
Zijn hele lichaam verstijfde.
« Ze reageerde alsof ze bang was om aangeraakt te worden. »
De kamer werd stil.
Heel stil.
Javier keek naar Lucy, die op de bank zat en kleurde alsof de wereld nog veilig was.
Zijn dochter had niet gelogen.
Geen seconde………..