Aller au contenuMarleen kneep haar ogen dicht. Dezelfde stem die gisteren nog vol zelfvertrouwen had gelachen, klonk nu weer zielig en hulpeloos.
« Maak je geen zorgen, » antwoordde ze rustig. « Ik kom vanmiddag langs. »
Maar in plaats van rechtstreeks naar het ziekenhuis te rijden, maakte ze eerst een afspraak met een advocaat en een financieel adviseur. Ze vertelde niemand over haar prijs, behalve deze twee professionals. Op hun advies werd het geld veilig ondergebracht in een fonds dat voorlopig volledig anoniem bleef.
Daarna ging ze naar het ziekenhuis.
Colton glimlachte overdreven toen hij haar zag.
« Ik wist dat je zou komen. »
Marleen ging naast zijn bed zitten.
« Hoe gaat het vandaag? »
« Niet zo best, » zuchtte hij. « Misschien moet ik binnenkort weer geopereerd worden. »
Ze keek hem recht aan.
« Dat is vervelend. »
Meer zei ze niet.
Colton leek verrast dat ze niet meteen vroeg hoeveel alles zou kosten.
Een paar dagen later belde hij opnieuw.
« Mam… mijn bedrijf zit in grote problemen. Als ik de huur niet betaal, raak ik alles kwijt. »
Marleen antwoordde kalm:
« Dat spijt me. Ik heb helaas niets meer om te verkopen. »
Aan de andere kant van de lijn bleef het enkele seconden stil.
« Maar… je vindt altijd wel een oplossing. »
« Deze keer niet. »
Ze verbrak het gesprek.
De weken daarna herhaalde hetzelfde patroon zich. Elke keer kwam er een nieuw verhaal: een openstaande ziekenhuisrekening, een dreigende schuld, een investering die zogenaamd gered moest worden.
Steeds gaf Marleen hetzelfde antwoord.
« Ik kan je geen geld geven. »
Langzaam veranderde Coltons toon.
Zijn vriendelijke woorden maakten plaats voor irritatie………..