Nieuwsgierigheid won opnieuw van haar twijfels. Ze tekende de documenten en nam dezelfde middag de sleutel van het oude huis in ontvangst.

Het huis voelde vreemd stil aan. Alles stond nog precies zoals de oude buurman het had achtergelaten. Op de schoorsteenmantel stonden foto’s van een jonge vrouw en een klein meisje. Linda had die foto’s nooit eerder gezien.

Die avond opende ze de brief.

« Linda,

Als je dit leest, ben ik er niet meer. Je denkt waarschijnlijk dat ik je haatte. Dat dacht jij al die jaren, en eerlijk gezegd heb ik je daar alle reden voor gegeven.

Maar de waarheid is ingewikkelder.

Voordat je beslist wat je van mij vindt, wil ik dat je de volgende negentig dagen in dit huis blijft. Elke week zul je een envelop vinden op de plek die ik heb aangegeven. Lees ze één voor één.

Pas daarna zul je begrijpen waarom ik alles aan jou nalaat. »

Linda voelde zowel boosheid als verwarring.

Toch besloot ze te blijven.

In de eerste envelop vond ze een oude foto van haar ouders toen ze nog jong waren. Ze schrok.

Hoe kwam meneer Sloan aan die foto?

Bij de brief stond geschreven:

« Ik kende je vader al lang voordat jij werd geboren. »

Linda wist niet wat ze moest denken.

De tweede week vond ze een dagboek.

Daarin beschreef Sloan hoe hij jarenlang samen met Linda’s vader had gewerkt. Ze waren ooit beste vrienden geweest totdat een zakelijk conflict hen uit elkaar had gedreven.

Na het overlijden van Linda’s ouders had Sloan vaak overwogen om contact met haar op te nemen, maar schuldgevoel hield hem tegen.

Hij geloofde dat hij verantwoordelijk was voor het ongeluk dat hun vriendschap had vernietigd.

Linda begon langzaam anders naar hem te kijken………….

Lees verder op de volgende pagina.