Preston verwachtte dat Amelia zou terugdeinzen. Hij verwachtte tranen, excuses en angst. Maar in plaats daarvan bleef ze roerloos staan, met een kalme glimlach die hem meer verontrustte dan welke schreeuw ook.

Net voordat zijn opgeheven hand haar kon raken, stapte Amelia soepel opzij. Zijn slag trof niets dan lucht. Door de kracht van zijn eigen beweging verloor Preston zijn evenwicht en botste hij hard tegen de omgevallen eettafel.

Hij draaide zich woedend om.

« Durf je mij belachelijk te maken? » brulde hij.

Amelia legde het stuk porselein rustig op het aanrecht en keek hem zonder een spoor van angst aan…………..

Lees verder op de volgende pagina.