Aller au contenuoen ik op mijn kapotte horloge keek, stond de tijd op 13:59.
Mijn hart bonsde. Niet vanwege de vernedering, maar omdat ik wist dat de waarheid eindelijk aan het licht zou komen.
Mijn man lachte zelfverzekerd terwijl zijn ouders hem steunden. Zijn jonge vriendin hield zijn arm stevig vast en keek me aan alsof ze de overwinning al had behaald.
« Je bent alles kwijt, » zei hij.
Ik antwoordde niet. Ik legde voorzichtig mijn hand op mijn buik en fluisterde: « Nog één minuut. »
Plotseling ging de deurbel.
Niemand bewoog……………………