Laura Vermeer.

Ik kende die naam.

Laura werkte bij Ethans bedrijf.

Ik had haar een paar keer ontmoet tijdens bedrijfsborrels.

Altijd vriendelijk.

Altijd opvallend geïnteresseerd in Ethan.

Ik legde de tablet neer.

Mijn moeder zat tegenover me aan de keukentafel.

Ze zag onmiddellijk aan mijn gezicht dat er iets mis was.

“Wat is er?”

Ik schoof de tablet naar haar toe.

Ze las de reservering.

Daarna keek ze naar mij.

“Marije…”

“Zeg niets.”

“Heb je hem hierover gevraagd?”

“Nog niet.”

“Waarom niet?”

Omdat ik ineens begreep dat ik niet alleen met een man te maken had die zes dagen vakantie wilde.

Ik had misschien te maken met iemand die al weken een leven aan het plannen was waarin ik niet voorkwam………………

Lees verder op de volgende pagina.