Aller au contenuDe vader van Marcus bleef staan, met één hand op de tafel.
Niemand durfde iets te zeggen.
Marcus was zijn glimlach volledig kwijt.
“Pap… wat doe je?”
Zijn vader keek hem niet eens aan.
Hij keek rechtstreeks naar Camilla.
“Weet je zeker dat je wilt dat dit verhaal op deze manier doorgaat?”
Camilla werd bleek.
Marcus stond abrupt op.
“Dit is genoeg. Zij heeft hier niets mee te maken.”
Zijn vader hief rustig zijn hand.
“Ga zitten.”
Het waren slechts twee woorden.
Maar Marcus gehoorzaamde.
Ik keek naar de situatie zonder te begrijpen wat er gebeurde.
Toen draaide zijn vader zich naar mij.
“Ik ben u excuses verschuldigd.”
Ik fronste…………………