Aller au contenuZijn hart sloeg over.
‘Wanneer?’
‘Vanmorgen.’
‘Wat wilde ze?’
De assistente aarzelde.
‘Ze vroeg alleen of u haar dossier wilde ophalen.’
Ethan fronste.
‘Welk dossier?’
Ze gaf hem een envelop.
Zijn naam stond erop.
Hij herkende Claire’s handschrift.
Hij wilde hem openen.
Maar net op dat moment werd hij naar de operatiekamer geroepen.
Hij stopte de envelop in zijn jas.
En vergat hem.
Diezelfde avond voelde Claire zich plotseling slechter.
Ze zat alleen in haar kleine appartement, met haar blauwe map op tafel.
De pijn was de afgelopen weken erger geworden.
Ze keek naar een foto van Ethan.
Niet naar de man die haar had verlaten.
Naar de man die hij ooit was geweest.
De man die ’s nachts haar koude voeten onder de dekens verwarmde.
De man die haar koffie maakte voordat zij wakker werd.
De man die ooit had beloofd haar hand vast te houden wanneer het leven moeilijk werd.
Ze legde de foto terug.
Toen pakte ze haar telefoon…………..