Precies twaalf maanden waren verstreken.

‘Waarom zou hij een jaar wachten?’

‘Dat weet ik niet. Maar hij schreef dat je tegen die tijd klaar zou zijn om de waarheid te horen.’

Diezelfde middag ging ik naar zijn kantoor.

Robert wachtte me op met een kleine houten doos.

‘Elliot heeft deze persoonlijk bij mij achtergelaten.’

Ik streek met mijn vingers over het deksel.

Daar stond mijn naam.

Voor Mélanie — open na één jaar.

Ik maakte de doos open.

Binnenin zat een USB-stick, een foto en een envelop.

Ik pakte eerst de foto.

Het was een foto van Elliot en mij tijdens onze tweede afspraak.

We stonden onder een kleine paraplu in de regen.

Op de achterkant stond:

“Hier wist ik dat ik haar nooit meer zou vergeten.”

Ik sloot even mijn ogen…………..

Lees verder op de volgende pagina.