Hij maakte zich zorgen over zijn eigen leven.

“Anthony,” zei ik kalm, “je bent gisteren zelf vertrokken.”

“Maar ik dacht dat alles verloren was!”

“Dat was ook wat ik je vertelde.”

Er viel een korte stilte.

Toen zei hij zachter:

“Je hebt tegen me gelogen.”

Ik opende eindelijk de deur.

Anthony stond voor me met dezelfde dure jas die ik hem maanden eerder had gekocht. Zijn gezicht zag er vermoeid uit.

“Niet helemaal,” antwoordde ik. “Ik vertelde je dat mijn bedrijf in ernstige problemen zat. Dat was waar.”

“Maar je zei dat we failliet waren.”

“Dat zei ik omdat ik wilde weten wat jij zou doen wanneer er niets meer te winnen viel.”

Hij keek me verbaasd aan.

Ik stapte opzij en liet hem binnen.

Op de tafel in de woonkamer lagen verschillende documenten.

Geen bankafschriften van een faillissement.

Geen schuldbekentenissen.

Geen brieven van schuldeisers…………….

Lees verder op de volgende pagina.