— Echt?

— Echt.

Hij keek naar mijn zus Iris.

— Dus mama is niet boos op mij?

Iris knielde naast hem.

— Helemaal niet.

Daan begon opnieuw te huilen.

Maar deze keer waren het geen tranen van angst.

Het leek alsof hij eindelijk toestemming had gekregen om niet langer stil te zijn.

Die avond bleven we in het ziekenhuis terwijl de artsen alles documenteerden. Ik vertelde precies wat Yusuf had gezien, wat Daan mij had verteld en welke berichten Jeroen had gestuurd.

Niemand vroeg me waarom ik het niet eerder had gemerkt.

Niemand gaf mij de schuld.

En dat was belangrijk.

Want ergens diep vanbinnen had ik mezelf al honderd keer veroordeeld.

Rond elf uur kwam er een maatschappelijk werker binnen.

Ze ging tegenover me zitten.

— Sanne, je hebt vandaag iets belangrijks gedaan.

Ik keek haar aan………………

Lees verder op de volgende pagina.