Aller au contenuZe stelde geen vragen meer.
Geen “Wat heeft hij gedaan?”
Geen “Waarom heb je het me niet eerder verteld?”
Alleen:
“Je bent veilig.”
Na enkele minuten fluisterde Sofia:
“Hij zei dat ik niets mocht vertellen.”
Alma sloot haar ogen.
“Je hebt niets verkeerd gedaan.”
Sofia keek naar haar.
“Maar mama…”
“Ja?”
“Je geloofde me niet.”
Die woorden deden meer pijn dan alles wat ze die avond had gehoord.
Alma begon te huilen.
“Het spijt me.”
Toen haar moeder arriveerde, vertelde Alma haar wat er was gebeurd.
Ze belden onmiddellijk professionele hulp in.
Sofia werd onderzocht door mensen die ervaring hadden met kinderen die mogelijk iets traumatisch hadden meegemaakt.
Alma bleef naast haar………….