Aller au contenu“Wat dan?”
Hij aarzelde.
“De persoon die uw deur heeft beschadigd, kwam inderdaad uit de richting van Linda’s woning. Maar toen we de garage onderzochten, vonden we iets wat daarmee samenhangt.”
“Wat?”
Hij keek kort naar zijn collega.
“Er lagen meerdere voorwerpen die vermoedelijk afkomstig zijn van andere woningen in deze buurt.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Wat voor voorwerpen?”
“Juwelen. Elektronische apparatuur. Documenten. En een aantal sleutels.”
Ik staarde hem aan.
“Gestolen spullen?”
“Dat vermoeden we.”
Op dat moment begreep ik waarom Linda zo zenuwachtig was geworden.
Maar de rechercheur was nog niet klaar.
“Er is nog iets.”
Hij haalde een map uit zijn auto.
“We hebben in de garage een aantal documenten gevonden die erop wijzen dat iemand verschillende woningen in deze straat al langere tijd observeerde.”
“Observeren?”
“Ja.”
Hij liet me een foto zien.
Op de foto stond een tafel vol papieren.
Plattegronden.
Notities.
Foto’s van huizen.
En daarnaast stonden adressen.
Mijn adres stond er ook tussen.
Ik voelde mijn maag samenknijpen.
“Waarom zou ze mijn huis observeren?”
“We weten nog niet of Linda degene is die deze documenten heeft opgesteld.”
“Maar ze lagen in haar garage.”
“Dat klopt.”
Hij stopte de foto terug in de map.
“Daarom nemen we haar mee voor verhoor.”
Achter ons begon Linda opnieuw te schreeuwen.
“Dit is een vergissing! Jullie hebben geen bewijs!”
De rechercheur draaide zich niet eens om.
Een agent begeleidde haar voorzichtig naar een politieauto.
Toen Linda langs mijn huis liep, keek ze mij recht aan.
Haar gezicht was rood van het huilen.
“Jij hebt dit gedaan!”
Ik zei niets.
“Dit is allemaal jouw schuld!”
De agent opende het portier.
“Stap alstublieft in.”
Linda verdween uit mijn zicht.
Ik bleef alleen achter op mijn veranda.
Mijn groene voordeur zat nog steeds onder de witte verf.
Een paar uur eerder leek mijn grootste probleem een ruzie met een lastige buurvrouw.
Nu vroeg ik me af of ik al die jaren iemand naast me had gehad die veel gevaarlijker was dan ik ooit had gedacht.
Later die middag belde rechercheur Van Leeuwen opnieuw aan.
Hij had inmiddels meer informatie.
“De spullen uit de garage worden gecontroleerd,” zei hij. “Een aantal ervan is al gekoppeld aan eerdere diefstallen.”
“Dus Linda was een dief?”
“Dat kunnen we nog niet definitief zeggen. Maar er zijn sterke aanwijzingen dat ze betrokken is.”
Ik dacht aan de nachtopnames.
Aan de verf.
Aan de vernielde bloempotten.
En aan die groene deur waar dit allemaal mee was begonnen.
“Waarom wilde ze eigenlijk dat ik mijn deur opnieuw schilderde?”
De rechercheur keek me ernstig aan.
“Dat is precies wat we proberen uit te zoeken.”
“Wat bedoelt u?”
Hij liet zijn stem zakken.
“Uw deur was niet het echte probleem.”
Ik fronste.
“Wat dan wel?”
Hij wees naar de camera boven mijn voordeur.
“Uw deurbelcamera.”
Ik voelde mijn hart een slag overslaan.
“Waarom?”
“Omdat die camera een groot deel van de straat filmt.”
Ik begreep het ineens.
Als Linda wilde dat mijn camera verdwenen was, had ze misschien een reden gehad.
“Ze wilde niet dat ik iets filmde.”
“Precies.”
Hij keek naar het kleine apparaat boven mijn deur.
“Uw camera heeft mogelijk beelden vastgelegd die veel belangrijker zijn dan iemand die een beetje verf over uw voordeur gooit.”
“Welke beelden?”
Hij zweeg even.
“Beelden van een auto die de afgelopen weken meerdere keren ‘s nachts door deze straat reed.”
“En?”
“De auto stond geregistreerd op naam van iemand die Linda kent.”
Mijn adem stokte.
“Wie?”
De rechercheur keek me recht aan.
“Dat mogen we u voorlopig niet vertellen.”
Hij draaide zich om, maar bleef nog even staan.
“Eén advies, mevrouw. Verander vanavond uw sloten. Allemaal.”
“Waarom?”
Hij keek naar mijn groene voordeur.
“Omdat we in haar garage ook een kopie van uw huissleutel hebben gevonden.”
Ik voelde mijn handen koud worden.
Een kopie van mijn sleutel.
Linda had niet alleen mijn deur willen vernielen.
Ze had mogelijk al veel langer toegang tot mijn huis voorbereid.
En ineens besefte ik iets wat me nog veel banger maakte.
De camera had niet alleen haar vastgelegd.
Hij had misschien ook vastgelegd wie er ‘s nachts bij mijn huis naar binnen probeerde te komen.