Toen hij terugkwam zag ik direct dat er iets mis was. Hij keek gespannen, alsof hij ergens anders moest zijn. “Wat is er aan de hand?” vroeg ik hijgend tussen de weeën door. Hij aarzelde, en toen zei hij:

“Ik moet even weg. Het is snel, ik beloof het.”

Voordat ik iets kon zeggen, kuste hij mijn voorhoofd en verdween. Ik voelde een steek van angst en ongeloof. Hij laat me nu toch niet alleen?

Enkele minuten later trilde mijn telefoon. Het was een bericht van Dave: “Sorry lieverd, mam had boodschappen gedaan en ik moet haar tassen dragen. Ik kom meteen terug.”

Mijn mond viel open. Boodschappen?! Ik lag op dat moment te vechten voor de geboorte van ons kind, en hij rende naar zijn moeder omdat ze zware zakken niet alleen wilde dragen.

Woede en verdriet overspoelden me. Ik voelde me in de steek gelaten, alsof ik er niet toe deed. Toen ik hem belde om te zeggen dat hij terug moest komen, nam hij op met een geïrriteerde toon: “Doe niet egoïstisch. Mam heeft mij nu nodig……

lees meer op de volgende pagina