Mara bleef nog enkele minuten aan de tafel zitten. De stilte voelde zwaarder dan anders. Niet omdat Adrian nors was geweest—dat was de laatste maanden bijna normaal geworden—maar omdat er iets in zijn blik had gezeten wat ze niet kon plaatsen. Geen woede. Geen teleurstelling. Eerder een afstandelijkheid die haar koude rillingen bezorgde.

Ze ruimde de ontbijtborden af, gaf de planten water en probeerde zich op haar eigen werk te concentreren. Als freelance interieurontwerpster werkte ze meestal vanuit huis. Toch dwaalden haar gedachten voortdurend af.

Rond het middaguur ontving ze een kort bericht van Adrian………….

Lees verder op de volgende pagina.