Aller au contenuDaniel bleef met de telefoon tegen zijn oor staan. Aan de andere kant zei Laura niets meer. Na enkele seconden werd de verbinding verbroken.
Hij keek naar de deur van de behandelkamer waar zijn moeder werd verzorgd. Zijn handen trilden, niet alleen van de kou, maar ook van de vragen die steeds luider werden.
Waarom had zijn zus gelogen?
En hoe was zijn moeder in die verlaten put terechtgekomen?
De volgende ochtend werd Helen langzaam wakker. Ze was nog zwak, maar haar blik werd helderder toen ze Daniel zag.
« Je bent echt gekomen, » fluisterde ze.
« Natuurlijk, » antwoordde hij terwijl hij haar hand vasthield. « Vertel me alsjeblieft wat er is gebeurd. »
Helen sloot haar ogen even.
« Laura en Brian kwamen vorige week langs. Ze zeiden dat ze me wilden helpen met de rekeningen. Ze brachten papieren mee. Ze wilden dat ik mijn huis op hun naam zette. Ze zeiden dat het alleen was om de administratie makkelijker te maken. »
Daniel fronste.
« En heb je getekend? »
Ze schudde langzaam haar hoofd.
« Ik zei dat ik eerst met jou wilde praten. »
Volgens Helen veranderde de sfeer onmiddellijk. Brian werd boos en zei dat Daniel toch nooit thuis was. Laura bleef aandringen, maar Helen weigerde…………….