Arthur sloot zijn ogen zodra hij Maya zijn slaapkamer hoorde binnenkomen. Hij had deze test al vaker uitgevoerd. De vorige huishoudsters konden de verleiding niet weerstaan. Sommigen bladerden door zijn papieren, anderen maakten foto’s van zijn kantoor of probeerden waardevolle spullen mee te nemen. Hij wilde weten of deze jonge vrouw anders was.

Maya zette haar schoonmaakemmer rustig neer. Ze keek even naar de slapende miljardair, maar liep zonder aarzelen verder. Ze stofte de boekenplank af, maakte de ramen schoon en legde een deken iets beter over zijn schouders, omdat de kamer onverwacht koel was geworden.

Arthur wachtte. Hij verwachtte dat ze zijn bureau zou openen of nieuwsgierig rond zou kijken. Maar dat gebeurde niet.

Toen haar blik op een ingelijste foto viel, bleef ze even stilstaan. Op de foto stonden Arthur, een glimlachende vrouw en een klein meisje dat een teddybeer vasthield. Maya glimlachte zacht, pakte de lijst voorzichtig op, veegde alleen het stof van het glas en zette hem precies terug zoals hij stond.

« Ze moeten heel bijzonder voor u zijn geweest, » fluisterde ze bijna onhoorbaar.

Arthur voelde een steek in zijn hart, maar bleef bewegingloos liggen.

Plotseling hoorde Maya een zacht piepend geluid uit de gang. Ze liep naar buiten en ontdekte dat het afkomstig was van de afgesloten kamer aan het einde van de verdieping. Niet de kamer zelf maakte geluid, maar een oud muziekdoosje dat op een tafeltje ervoor stond. De batterijen waren bijna leeg.

Ze verving de batterijen uit een reservepakket van de huishoudkast en zette het muziekdoosje weer uit. Zonder ook maar één poging te doen de afgesloten deur te openen, liep ze terug naar haar werk……………..

Lees verder op de volgende pagina.